เผลอแป๊บเดียวก็ครบรอบหนึ่งปีที่กลับมาจากอเมริกาแล้ว ยังจำความรู้สึกที่กลับมาใหม่ๆได้


ไม่รู้ว่าอธิบายกับคนรอบข้างยังไง โดยเฉพาะกับครอบครัว ไม่ค่อยระบายได้ความในใจ

ตอนนั้นคิดแค่ว่า การไปอยู่อีกซีกโลกหนึ่งพ่อแม่ก็ใจหายจะแย่ ถ้ารู้ว่ามีปัญหากันกับเอริคคงยิ่งเป็นห่วงหนัก เพราะไปอยู่ที่อเมริกาแทบจะไม่มีใคร อยากจะตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง


ตอนที่ทุกคนรู้เรื่องเรานี่จัดการทุกเรื่องเรียบร้อยหมดแล้ว อารมณ์ประมาณ เราเลิกกับเอริคแล้วนะ ตอนนี้อยู่เมืองไทย พักที่นี่นะ หางานได้แล้ว คงอึ้งกันหมด แต่ก็คงชินแล้วกับนิสัยแบบนี้  -*-

 

ตอนที่มีความทุกข์อยากพักรักษาใจเงียบๆมากกว่า  

ตอนที่กลับทุกคนก็ให้กำลังใจดีมาก รู้สึกถึงได้ถึงความรักของทุกคนจริงๆนะ

ตอนนี้อายุสามสิบกว่าละ ต่อให้ไม่มีคู่ครอง ที่จริงชีวิตมันก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น

อาจจะเหงาอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วชีวิตก็ชิลล์ๆดี เลิกงานบางทีก็เจอเพื่อนๆ บางทีก็ไปตลาดซื้อของมาทำกินที่บ้านไปเยี่ยมบ้านน้องชายแถวรามเล่นกับหลานสาวสองขวบ ไม่มีอะไรตื่นเต้นหวือหวาแต่ก็อบอุ่นมีความสุข

มีเด็กเล็กๆในครอบครัวนี่ก็ดีเหมือนกันนะ รู้สึกเหมือนครอบครัวเราใกล้ชิดกันมากขึ้น 
แต่ก่อนไม่ค่อยชอบน้องสะใภ้ พอหลานเกิดมารู้สึกเหมือน เราต้องพยามมากขึ้น ไหนๆก็เป็นครอบครัวเดียวกันละ

 

 

ไม่ได้สนิทซี๊ปึ๊กขนาดนั้น แต่หลังๆรู้สึกว่า เจอหน้าก้อรู้สึกดีอ่ะนะ เวลาไปเยี่ยมก็ไม่รู้สึกประดักประเดิดอะไร  ความสัมพันธ์ของน้องสะใภ้กับพ่อแม่เราก็ดีขึ้นตามลำดับ แต่ก่อนน้องสะใภ้อาจจะคิดว่าครอบครัวเราไม่ชอบ เลยยิ่งไม่อยากจะยุ่งด้วยมั้ง ซึ่งก็เป็นความจริง ต่อให้ไม่ได้พูดอะไรไม่ดีออกมา แต่คนเราก็รู้สึกกันได้ ตอนนี้บรรยากาศดีขึ้นมาก คราวก่อนไปเที่ยวบางแสนกันรู้สึกได้เลยว่าทุกคนมีความสุข แต่ก่อนนี่นึกภาพไม่ออกเลย

 good to know นะว่าความสัมพันธ์บางอย่างมันก็สามารถรักษาได้ 

:)
000112
l'amour en poste
20 ต.ค. 2558 เวลา 19:39 น.
:)


เหมือนไม่เคยได้อ่านไดคุณเพื่อนเลย...
ชีวิตมาเป็นภาพใหญ่ๆทีเดียว ไม่ต้องมีรายละเอียด
004261
23 ต.ค. 2558 เวลา 11:23 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic